Πάντα
με ενθουσίαζε η ιδέα του απείρου. Μία
ιδέα τόσο περίπλοκη, τόσο σταθερή. Είτε
προσθέσεις είτε αφαιρέσεις έναν αριθμό
το άπειρο παραμένει γοητευτικά αμετάβλητο.
Πώς γίνεται μία έννοια τόσο ακαθόριστη,
τόσο αόριστη, τόσο ασαφής να κρύβει μέσα
της τόση σιγουριά και σταθερότητα ;
Είναι
ακριβώς η ίδια αντιμετώπιση, το ίδιο
ακριβώς συναίσθημα, που έχω για τις
μεγάλες αγάπες και τους μεγάλους έρωτες.
Με γοητεύουν. Άνθρωποι φαινομενικά
χαμένοι σε ομορφιές της στιγμής βιώνουν
την , κατ-εμέ, απόλυτη αρμονία. Την
παντοδυναμία της χαράς και της λύπης.
Πώς γίνεται συμπεριφορές φαινομενικά
κάθε άλλο παρά λογικές να οδηγούν σε
μια τέτοια ένωση; Τόσο σαρκική, τόσο
πνευματική, τόσο μακροσκοπικά αμετάβλητη.
Ποιος
είναι ο σκοπός μου,ή αν θέλεις ο προορισμός
μου λοιπόν; Destination: FREEDOM.
Ελληνιστί ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Μία συγγενική
έννοια του απείρου. Προσωπικά πιστεύω
ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να
προσεγγίσουμε έστω και λίγο την ελευθερία
, η ΓΝΩΣΗ. Παρότι δεν μπορούμε να επιτύχουμε
την απόλυτη ελευθερία λόγω του πεπερασμένου
χρόνου, μπορούμε να απολαύσουμε το
ταξίδι και τον βαθμό ελευθερίας που θα
μας επιφέρει (βλέπε “Ιθάκη”). Θέλω
λοιπόν να ξεφύγω από την αίσθηση
εγκλωβισμού του <<είναι>> μου στην
μετριότητα της ύπαρξης μου. Θέλω να
αγγίξω την αρμονία. Θέλω να αισθανθώ
ελεύθερος. Εσύ πόσες φορές αισθάνθηκες
πραγματικά ελεύθερος;
