Nuntatie

Και οι ευχές ταξιδεύουν. Ναι αμέ, περνάνε βουνά και λαγκάδια, κολυμπάνε ωκεανούς και διασχίζουν ηπείρους. Πολλές πηγάζουν από τα βάθη της καρδιάς, άλλες από τα βάθη του μυαλού και οι περισσότερες από τα βάθη της coca-cola, ε.. συγγνώμη, τυπικότητας ήθελα να πω.

Έτσι και οι δικές μου. Άλλοτε ηλεκτρονικές, άλλοτε γραπτές και το κατά δύναμειν μη τυπικές. Έγκαιρες περιμένοντας έγκαιρη απάντηση. Τα δευτερόλεπτα γίνονται λεπτά, τα λεπτά ώρες και οι ώρες χρόνια. «Το πρόβλημα Γιάννο είναι πως οι άνθρωποι στις μέρες μας δεν νοιάζονται πια.» μου είχε πει κάποτε ο παππούς μου για να συνεχίσει «Οι μόνοι που ακόμα νοιάζονται είναι οι χαζοί. Γι’ αυτό εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να παραμείνεις ένας «θαυμάσιος χαζός»».

Cogitationes Temere

Και το συγκεκριμένο καλοκαίρι με βρίσκει στην αγαπητή Γερμανία. Πολλά είχα ακούσει για αυτήν τη χώρα. Κάποια καλά, πολλά αρνητικά. Όλα ήταν ψέματα. Οι άνθρωποι δεν είναι κρύοι, έχουν απίστευτο χιούμορ και κρύβουν μία απίστευτη ανθρωπιά. Επίσης δεν είναι πάντα στην ώρα τους και τόσο τα αεροπλάνα όσο και τα τρένα αρκετές φορές καθυστερούν.

Πέρασα τις πρώτες μου μέρες στην Χαϊδελβέργη όπου γνώρισα ανθρώπους από όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Όλοι με ένα κοινό, την αγάπη για τις επιστήμες. Μα και πολλές μα πάρα πολλές διαφορές. Μοιράζεσαι ένα κομμάτι του εαυτού σου και σε λίγες μέρες αναγκάζεσαι να το αφήσεις πίσω σου και να αρχινύσεις για άλλες πολιτείες. Συνεπαρμένος από τη λύπη σου πολλές φορές ξεχνάς ότι στην ουσία ο καθένας έδωσε ενα κομμάτι του εαυτού του και τελικά απέκτησε πολλά άλλα κομμάτια. Ήρεμος πλέον έχοντας καταλάβει την ουσία του πράγματος απολαμβάνεις τα τρένα που περνάνε και τους διαφορετικούς άνθρωπους που επιβιβάζονται σε κάθε στάση.

Φτάνεις στον προορισμό έχοντας στις βαλίτσες σου νέες ιδέες, νέους στόχους μα και πολλή κούραση φυσικά. Μαγικά τοπία εναλάσσονται στην μνήμη σου και η ανάγκη να τα μοιραστείς με αγαπημένους σου ανθρώπους σε διακατέχει.

Στην διαδικασία αυτή μαθαίνεις και για εκείνο το Α. Αύτο που είχες δει ένα βράδυ για λίγες μόνο ώρες ντε! Εκείνο που προσπαθούσες επίμονα να κοιτάξεις στα μάτια μα σε απέφευγε. Μάλλον δεν της αρέσω, σκέφτηκες. Αλλά την έπιασες ίσως κρυφά να κοιτάζει, δεν συναντήθηκαν ποτέ τα βλέμματα σας ωστόσο. Και εκείνο το Α δεν ήταν παρά μία όαση σε στάση τρένου που χάθηκε στο διάβα του οχήματος. Μόνο που αύτη τη φορά το όχημα δεν ήταν αλλό παρά η ίδια η ζωή. Τυχαία ή ίσως μοιραία βρέθηκες εν μία νυκτί από τη Θεσσαλονίκη στο καταπράσινο Γκέτινγκεν. Κυνήγας ένα όνειρο εις βάρος κάποιου άλλου. Πάντα σε γοήτευαν δύο ειδών άνθρωποι αυτοί που ζόυνε και αυτοί που σκέφτονται. Και οι δύο άκρως επιτυχημένοι σε αυτό που κάνουν έχοντας πλήρη επίγνωση των στόχων τους (και των συνεπειών τους). Τι γίνεται όμως όταν ανήκεις σε μια άλλη κατηγορία ; Των ανθρώπων που και ζουν και σκέφτονται ;

Göttingen, Germany 

Η αναποφασιστικότητα του Ζω και Σκέφτομαι

Χαμένος από χέρι. Αναγκασμένος εκ φύσεως να ζεις στην μετριότητα μέχρι να έρθει η ώρα της ουσιαστικής επιλογής. Ζωή ή σκέψη ; Αρνείσαι λες πως εσύ είσαι διαφορετικός και μπορείς και τα δύο και τότε είσαι αντιμέτωπος με του εξεις δύο διαλόγους:

Διάλογος Πρώτος

-Ξέχασα να σου πω. Η Άννα χθες το βράδυ μου είπε, στο άκυρο, ότι θα ταίριαζες με την Α.

-Και εσύ τι της είπες ;

-Ότι μου είχες πει ακριβώς το ίδιο πράγμα.

-Και μετά ;

- <<Και η Α είπε πως ο Γ της φάνηκε πολύ καλό παιδί και κρίμα που φεύγει >>......

Διάλογος Δεύτερος

-(Πολλές συνομιλίες περί ενός μαθήματος στο πανεπιστήμιο: Θεωρητική Φυσική) -Εσύ θα τα κάνεις του χρόνου αυτά.

-(Χαμόγελο αμηχανίας)

Peractorum

Είναι νύχτες σαν τις σημερινές που μου λείπουν συγκεκριμένα πράγματα. Δεν  ξέρω τι ακριβώς ευθύνεται για αυτές τις ξαφνικές ανάγκες λησμονιάς, αλλά το αποτέλεσμα είναι άκρως δημιουργικό.

Τη σημερινή νύχτα, την καλυμμένη από σύννεφα και στάλες βροχής που οι ερυθρομάγουλοι γνωστοί και ως σαλιγκάρια τρυπώνουν στις (sic) pubs, εμένα μου λείπει το καλοκαίρι. Αλλά όχι οποιοδήποτε καλοκαίρι. Όχι. Μου λείπει το θεσσαλονικιώτικο καλοκαίρι. Και πιο συγκεκριμένα εκείνο το καλοκαίρι που μαζί με τον Κωστάκη είχαμε λιώσει τις σόλες των παπουτσιών μας (κυριολεκτικά) κάνοντας ανούσιες συζητήσεις περί του αγαπημένου μας τότε θέματος: της ελληνικής χιπ χοπ. Εκείνο το καλοκαίρι που κρυφά μέσα μου ήλπιζα πως θα σε συναντήσω και η μέρα μου θα αποκτήσει νόημα. Μου λείπει εκείνο το πλήθος συναισθημάτων που με διακατείχε κάθε φορά που σε συναντούσα. Που δε μπορούσα να ελέγξω αλλά ήξερα πως ήταν η μόνη αλήθεια που χρειαζόμουν για να μη σταματήσω να πορεύομαι. Μου λείπει ακόμα και η μυρωδιά του θερμαϊκού! Νομίζω ότι όλα μου τα συναισθήματα θα ήταν κενά εάν απουσίαζε απ’ αυτά η λιακάδα και το ιώδιο της πόλης-η ατμόσφαιρα της γενικά. 

Τα χρόνια περνάνε βέβαια και τα παραμύθια δίνουν τη θέση τους στην πραγματικότητα.  Με τον Κωστάκη βρισκόμαστε αραιά και που. Και επειδή πλέον σπουδάζω στο εξωτερικό αλλά και επειδή τα χρόνια περνάνε και οι άνθρωποι αλλάζουν. Να είναι πάντα καλά του εύχομαι. Δεν κατέβηκα τα Χριστούγεννα στη Θεσσαλονίκη λόγω εξεταστικής και εξού η λησμονιά για την ατμόσφαιρα της-τη γεμάτη αιθαλομίχλη.  Φυσικά, εσύ είσαι το πιο χαμένο συστατικό του παραμυθιού. Ακόμα και το να απαντήσεις στα Χρόνια Πολλά σου φαίνεται αγγαρεία. Είναι αστείο το πως οι άνθρωποι επιζητούν τη φιλία σου για να αποφασίσουν μια μέρα πως δεν τους κάνεις και να σταματήσουν να ασχολούνται. Όταν  σε δουν στο δρόμο τυχαία θα σου πουν να τους στείλεις για να κανονίσετε για καφέ. Αλλά ΠΟΤΕ δεν πρόκειται να στείλουν αυτοί πρώτοι. Και τότε άθελα μου,  τρυπώνει στη μνήμη μου το «Toy Story».  Και αν στην ταινία υπάρχει ευτυχισμένο τέλος στην ζωή υπάρχει μόνο ένα συνεχίζεται μέχρι να επέλθει το μοιραίο τέλος.