Και το
συγκεκριμένο καλοκαίρι με βρίσκει στην
αγαπητή Γερμανία. Πολλά είχα ακούσει
για αυτήν τη χώρα. Κάποια καλά, πολλά
αρνητικά. Όλα ήταν ψέματα. Οι άνθρωποι
δεν είναι κρύοι, έχουν απίστευτο χιούμορ
και κρύβουν μία απίστευτη ανθρωπιά.
Επίσης δεν είναι πάντα στην ώρα τους
και τόσο τα αεροπλάνα όσο και τα τρένα
αρκετές φορές καθυστερούν.
Πέρασα
τις πρώτες μου μέρες στην Χαϊδελβέργη
όπου γνώρισα ανθρώπους από όλα τα μήκη
και πλάτη της γης. Όλοι με ένα κοινό, την
αγάπη για τις επιστήμες. Μα και πολλές
μα πάρα πολλές διαφορές. Μοιράζεσαι ένα
κομμάτι του εαυτού σου και σε λίγες
μέρες αναγκάζεσαι να το αφήσεις πίσω
σου και να αρχινύσεις για άλλες πολιτείες.
Συνεπαρμένος από τη λύπη σου πολλές
φορές ξεχνάς ότι στην ουσία ο καθένας
έδωσε ενα κομμάτι του εαυτού του και
τελικά απέκτησε πολλά άλλα κομμάτια.
Ήρεμος πλέον έχοντας καταλάβει την
ουσία του πράγματος απολαμβάνεις τα
τρένα που περνάνε και τους διαφορετικούς
άνθρωπους που επιβιβάζονται σε κάθε
στάση.
Φτάνεις
στον προορισμό έχοντας στις βαλίτσες
σου νέες ιδέες, νέους στόχους μα και
πολλή κούραση φυσικά. Μαγικά τοπία
εναλάσσονται στην μνήμη σου και η ανάγκη
να τα μοιραστείς με αγαπημένους σου
ανθρώπους σε διακατέχει.
Στην
διαδικασία αυτή μαθαίνεις και για εκείνο
το Α. Αύτο που είχες δει ένα βράδυ για
λίγες μόνο ώρες ντε! Εκείνο που προσπαθούσες
επίμονα να κοιτάξεις στα μάτια μα σε
απέφευγε. Μάλλον δεν της αρέσω, σκέφτηκες.
Αλλά την έπιασες ίσως κρυφά να κοιτάζει,
δεν συναντήθηκαν ποτέ τα βλέμματα σας
ωστόσο. Και εκείνο το Α δεν ήταν παρά
μία όαση σε στάση τρένου που χάθηκε στο
διάβα του οχήματος. Μόνο που αύτη τη
φορά το όχημα δεν ήταν αλλό παρά η ίδια
η ζωή. Τυχαία ή ίσως μοιραία βρέθηκες
εν μία νυκτί από τη Θεσσαλονίκη στο
καταπράσινο Γκέτινγκεν. Κυνήγας ένα
όνειρο εις βάρος κάποιου άλλου. Πάντα
σε γοήτευαν δύο ειδών άνθρωποι αυτοί
που ζόυνε και αυτοί που σκέφτονται. Και
οι δύο άκρως επιτυχημένοι σε αυτό που
κάνουν έχοντας πλήρη επίγνωση των στόχων
τους (και των συνεπειών τους). Τι γίνεται
όμως όταν ανήκεις σε μια άλλη κατηγορία
; Των ανθρώπων που και ζουν και σκέφτονται
;
 |
Göttingen, Germany
Η αναποφασιστικότητα του Ζω και Σκέφτομαι
|
Χαμένος
από χέρι. Αναγκασμένος εκ φύσεως να ζεις
στην μετριότητα μέχρι να έρθει η ώρα
της ουσιαστικής επιλογής. Ζωή ή σκέψη
; Αρνείσαι λες πως εσύ είσαι διαφορετικός
και μπορείς και τα δύο και τότε είσαι
αντιμέτωπος με του εξεις δύο διαλόγους:
Διάλογος
Πρώτος
-Ξέχασα
να σου πω. Η Άννα χθες το βράδυ μου είπε,
στο άκυρο, ότι θα ταίριαζες με την Α.
-Και εσύ
τι της είπες ;
-Ότι μου
είχες πει ακριβώς το ίδιο πράγμα.
-Και μετά
;
- <<Και
η Α είπε πως ο Γ της φάνηκε πολύ καλό
παιδί και κρίμα που φεύγει >>......
Διάλογος
Δεύτερος
-(Πολλές
συνομιλίες περί ενός μαθήματος στο
πανεπιστήμιο: Θεωρητική Φυσική) -Εσύ
θα τα κάνεις του χρόνου αυτά.
-(Χαμόγελο
αμηχανίας)
