Είχα ξεχάσει τη μαγική
επίδραση που είχε το χιόνι στην καθημερινότητα μου. Δε γινόταν να έχω πέσει πιο
έξω στο πρόγραμμα διαβάσματος, το βιβλιοπωλείο δεν είχε το βιβλίο που έψαχνα.
Και όμως οι νιφάδες χιονιού, μόλις βγήκα από το supermarket, ήταν αρκετές για να ζωγραφίσουν ένα
τεράστιο χαμόγελο στο σκυθρωπό μου πρόσωπο. Τι όμορφα που έπεφτε το άσπρο πέπλο
στη μυστήρια και γοητευτική πόλη της Γλασκώβης. Σε ελάχιστο χρόνο η μαγεία είχε
απλωθεί στους δρόμους, μα και πάνω μου!
Δε θυμάμαι γιατί
το χιόνι μου προκαλεί τόσο ωραία συναισθήματα. Μπορεί να είναι επειδή όταν
ήμουν μικρός ήταν σπάνιο και ο ερχομός του γιορτή, επειδή ίσως τα σχολεία
έκλειναν και με τους φίλους μου τρέχαμε να παίξουμε χιονοπόλεμο. Πάντως σήμερα
μία άλλη εικόνα πέρασε από το μυαλό μου: Εμείς να τρέχουμε, να πειραζόμαστε και
να ζούμε τη στιγμή. Καθώς βέβαια η εικόνα άρχισε να απομακρύνεται φώναξα
λείπεις μα πάνω στην ένταση της στιγμής ξέχασα το «μου». Και αν το λείπεις
είναι βαριά κουβέντα για τώρα, μπορώ να σου πω με βεβαιότητα πως θα ήθελα να
ήσουνα εδώ για να στολίσεις με το χαμόγελο σου τη φωτεινότερη νύχτα του χρόνου.
